Was het flow? Of heb ik de tijd gewoon voor de gek gehouden?

Vandaag was het tijd om even de week weer te laten passeren en het viel me op dat ik nog helemaal geen freedive training had gedaan. De dinsdag sessie met Sanne hebben al een tijd niet plaats gevonden door een planning conflict met het skateboarden van mijn zoon Rody. En de afgelopen donderdag sessie ging niet door, door een paar uur file rijden van Sanne en het missen van energie bij mezelf na een druk middagje met de familie in het zwembad.

Dus, terwijl het ontzettend lekker warm weer was, dacht ik dan toch maar eens een freedive trainingkje te doen, terwijl mijn zoon aan het skateboarden was in het park. Na 2 minuten op de bank gezeten te hebben met een lichte ademhaling, begon ik met mijn eerste dry walk. Normale snelheid en gewoon rustig doorstappen en na 45 seconde kreeg ik mijn eerste contractie en stopte ik. Zoals gewoonlijk voelde het weer verschrikkelijk. Nadat ik terug gewandeld had naar het bankje, bereidde ik me dit keer 4 minuten voor. En na 43 seconden wandelen kwam de eerste contractie en na 48 seconden had ik het wel weer gehad voor vandaag. Deze voelde nog erger dan de vorige en ik piste bijna in mijn broek. Waarom doe ik dit ook alweer?

Terug naar het bankje en niet meer aan dry walks denken dus. Gewoon lekker ontspannen in de zon en een beetje kijken naar mijn skateboardende zoon. Wat een mooie dag… Na 20 minuten en bijna in slaap gevallen, was ik aan het nadenken waarom die dry walks van mij toch zo zuigen. Ik kon er maar geen antwoord op vinden. Gefrustreerd besloot ik er nog maar 1 te doen maar deze keer besloot ik van te voren dat ik bij de contractie meteen ging stoppen en geen moeite ging doen om daarna door te zetten.

In plaats van mijn rondje te doen op het fietspad pakte ik dit keer het wandelpad rond het skateboard park en in plaats van alleen maar naar beneden te kijken tijdens het lopen bleef ik deze keer gewoon kijken naar wat er allemaal in het skatepark gebeurde. Na een rondje wandelen voelde ik de contractie opkomen en stopte ik mijn stopwatch. Ik kon gewoon niet geloven wat ik daar zag staan; 1:35 minuut! Wat was dat?

In compleet ongeloof liep ik dezelfde route terug om de tijd te checken, en dit klopte! Mijn beste dry walk ooit was 1:25 minuut en van 6 jaar geleden. En die kan ik me herinneren als een van de meest pijnlijke ‘adem in hou’ keren dat ik ooit heb gedaan. En nu.. geen pijn, geen contracties, niets! We zullen het maar houden dat de fameuze flow weer eens toegeslagen heeft, dat ding wat maar 1 keer in de duizend zijn kop op steekt, dat ding dat tijd laat verdwijnen. Hopelijk komt ie de volgende keer weer even langs… ;)